تست نفوذ

تست نفوذ

تست نفوذ (penetration testing) به معنای بررسی و ارزیابی امنیت سیستم‌ ها، شبکه‌ ها یا برنامه‌ های کامپیوتری می‌ باشد. در این فرایند، یک تیم امنیتی یا فرد متخصص تلاش می‌ کند تا با استفاده از تکنیک‌ ها و ابزارهای مشابه یا حتی همان روشهای هک کردن، به صورت قانونی و با اجازه مالک سیستم، به سیستم وارد شده و نقاط ضعف امنیتی آن را شناسایی و رفع کند و از وقوع حملات سایبری جلوگیری کند.

با توجه به افزایش تهدیدات سایبری، شرکت‌ها به دنبال روش‌های جدیدی برای محافظت از برنامه‌های وب خود هستند. یکی از بهترین روش‌ها، تست نفوذ است که برای هر استراتژی محافظتی بسیار ضروری شده است و به طور پیوسته محبوبیت آن افزایش پیدا می کند

چرا باید به دنبال تست نفوذ باشیم؟

تست نفوذ یک نمای کلی از وضعیت امنیت اطلاعات هدف مورد تست، در یک زمان خاص ارائه می دهد. ابتدا باید بررسی شود که آیا تدابیری که برای اطمینان از کیفیت و امنیت اتخاذ شده‌اند کافی هستند یا خیر. در عین حال، آسیب‌ پذیری‌های احتمالی باید کشف شوند که ممکن است فقط از دیدگاه یک مهاجم وجود داشته باشند و از دیدگاه دیگری نادیده گرفته شود.

ساخت و نگهداری زیرساخت‌های IT همیشه یک فرآیند چرخه ی تکراری است که از طریق فناوری‌ها، مفاهیم و روش‌های جدید به طور مداوم تغییر می‌کند. بنابراین، تست‌های نفوذ باید به صورت مکرر در فواصل زمانی منظم انجام شود.

 

چه مواردی تست می شود

هر چیزی که به طور مستقیم یا غیرمستقیم با سیستم‌های IT مرتبط است، می‌تواند تست شود. اما به طور کلی،  چنین تست‌هایی بر روی برنامه‌هایی تمرکز دارند که به دلیل وظیفه و هدف خود برای جمعیت گسترده از کاربران قابل دسترسی هستند و به همین دلیل در معرض حملات احتمالی مکرر هستند.

مواردی که معمولاً تست می‌شوند عبارتند از:

  • سرورها و شبکه‌های داخلی یا خارجی قابل دسترسی
  • برنامه‌های وب
  • برنامه‌های تلفن همراه
  • REST/SOAP API
  • دسترسی و اتصالات بی‌سیم
  • WLAN)،Bluetooth،RFID، LoWPAN 6)

اما مهندسی اجتماعی، مانند انجام شبیه‌سازی‌های فیشینگ(phishing simulations)، بسته به تعریف، می‌تواند در محدوده ی تست نفوذ قرار گیرد.

مراحل تست نفوذ

از آنجایی که در این حوزه استانداردهای کلی وجود ندارد، ممکن است با توجه به ارائه‌دهنده ی تست ، این مراحل تفاوت‌های کوچکی با هم داشته باشند. با این حال، اغلب تفاوت‌های جزئی از نظر محتوا وجود دارد.

تست نفوذ به عنوان یک فرآیند مستقل، می‌تواند به راحتی با جریان کاری یا فرآیندهای موجود یکپارچه شود و در نتیجه سطح کلی امنیت یک محصول را در چرخه عمر آن ، به صورت پایدار افزایش دهد.

مراحل تست نفوذ

 آماده‌سازی

در مرحله آماده‌سازی، شرایط، چهارچوب و موضوع تست نفوذ با مشتری مطرح می‌شود. باید به طور دقیق ثبت شود که چه چیزی باید تست شود و از چه روش‌هایی استفاده می‌شود. از آنجایی که اغلب سیستم‌های تولیدی تست می‌شوند، باید در نظر گرفت که تست نفوذ، کارکرد منظم سیستم را محدود نکند. همچنین باید دوره زمانی تست از قبل مشخص شود.

جمع‌آوری اطلاعات

در این مرحله کار عملی آغاز می‌شود. در صورتی که تست نفوذ، تست جعبه سفید باشد، مشتری اطلاعات مورد نیاز در مورد موضوع تست را  به تست کننده ارائه خواهد داد. در صورتی که تست نفوذ، تست جعبه سیاه است، تست کننده باید به طور مستقل با ابزار مناسب یا به صورت دستی، اطلاعات را به دست آورد. به طور کلی، هر دو روش‌ خودکار و دستی به جای یکدیگر استفاده می‌شوند.

ارزیابی اطلاعات

اطلاعات جمع‌آوری شده برای بردارهای حمله احتمالی بررسی و ارزیابی می‌شود. این مرحله پایه‌ای برای دوره عملی تر تست نفوذ ایجاد می کند.(بردار های حمله “Attack vector ” به معنای روش یا ترکیبی از روش هایی است که هکرهای سایبری برای نفوذ به یک شبکه یا سیستم قربانی استفاده می کنند.)

تست‌های عملی

این مرحله اصلی‌ ترین بخش است. نقاط ضعف شناسایی شده بررسی می ‌شوند و تست‌های بیشتری انجام می‌شود. به طور کلی، تست‌ های عملی از بردارهای حمله شناسایی شده در مراحل قبلی، بسیار فراتر می‌روند و دیگر مشکلات امنیتی متداول شیء مورد آزمایش را پوشش می‌ دهند.

گزارش‌دهی

در مرحله نهایی، یک گزارش برای مشتری ایجاد می‌شود. این گزارش شامل اطلاعات دقیق در مورد نقاط تست جداگانه، روش‌های استفاده شده و مشکلات امنیتی یافت شده است. مشکلات امنیتی بر اساس درجه بحرانی بودن آن‌ها (کم، متوسط، بالا و بحرانی) دسته‌بندی شده و پیشنهاداتی برای رفع آن‌ها ارائه می‌شود.

تست شبانه (اختیاری)

تست شبانه فقط بر روی مشکلات امنیتی یافت شده تمرکز دارد و برای ارزیابی مشکلات مستند شده در گزارش در نظر گرفته شده اند که آیا این مشکلات به درستی رفع شده اند یا خیر. با این حال، باید توجه داشت که رفع نواقص امنیتی ممکن است منجر به شکاف‌های جدید شود. بنابراین، همیشه تست نفوذ جدید و کامل برای تغییرات گسترده تر توصیه می‌شود.

 

اگر مایلید با ابزارهای تست نفوذ آشنا شوید، پیشنهاد می کنم مطلب زیر را مطالعه فرمائید:

ابزارهای تست نفوذ – معرفی بهترین ابزارهای تست نفوذ

استراتژی امنیت سایبری در حوزه IT

استراتژی امنیت سایبری در حوزه IT

استراتژی امنیت سایبری در حوزه IT  از یک دغدغه، به یک عنصر اساسی در حفظ امنیت هر کسب و کار تبدیل شده است. همانطور که وابستگی ما به پلتفرم های دیجیتال افزایش می یابد، بیشتر در معرض یک چشم انداز گسترده و در حال تحول از تهدیدات سایبری قرار می گیریم. بنابراین، استراتژی امنیت سایبری قوی ، یک ضرورت است. در ادامه بررسی خواهیم کرد که یک استراتژی امنیت IT  شامل چه مواردی است ، چرا حیاتی است و چگونه یک استراتژی امنیت سایبری انعطاف پذیر و مقاوم ایجاد کنیم که کسب و کار شما را محافظت کند.

استراتژی امنیت سایبری چیست؟

استراتژی امنیت سایبری ، فقط یک پروتکل دفاعی نیست بلکه یک طرح جامع برای افزایش انعطاف پذیری سازمان در برابر حملات سایبری است. استراتژی امنیت سایبری مسائل مختلفی از امنیت اطلاعات را پوشش می دهد، از جمله حفاظت از داده های حساس و مدیریت دسترسی کاربران تا تقویت زیرساخت IT و تضمین رعایت مقررات مربوطه.

 استراتژی امنیت سایبری اهداف امنیتی سازمان را به سیاست ها، فرآیندها و فناوری های عملی تبدیل می کند و چارچوبی منسجم برای مدیریت خطرات سایبری فراهم می کند. در حالی که استراتژی ها به دلیل تفاوت در اندازه، صنعت یا ماهیت دارایی های دیجیتالی هر سازمان می توانند متفاوت باشند، اصول خاصی همیشه ثابت هستند. این اصول شامل شناسایی تهدیدات و آسیب پذیری های احتمالی، اجرای اقداماتی برای جلوگیری و تشخیص حملات و ایجاد مکانیزم های قوی پاسخ به حوادث است. یک استراتژی با طراحی دقیق، همچنین اهمیت رفتار انسانی در حفظ امنیت سایبری را در نظر می گیرد. با استفاده از برنامه های آموزشی و آگاهی بخشی منظم، اطمینان حاصل می شود که کارمندان با آخرین تهدیدات و بهترین شیوه ها برای استراتژی های امنیت اطلاعات به روز می شوند. با توجه به ماهیت پویای دنیای دیجیتال، یک استراتژی امنیت سایبری همیشه یک سند پویا است. این سند پویا نیاز به بازبینی و به روز رسانی منظم دارد تا با تهدیدات جدید، پیشرفت های فناوری و اهداف سازمانی سازگار شود. استراتژی امنیت سایبری پویا با استراتژی کسب و کار گسترده هماهنگ است و به سازمان ها این امکان را می دهد که نوآوری های دیجیتالی را بدون به خطر انداختن امنیت، دنبال کند.

یک مقاله  با موضوع “آزمایش نفوذ ” بخوانید: بهترین ابزارهای تست نفوذ

ماهیت حملات سایبری

برای آشنایی با امنیت سایبری، درک ماهیت و شناخت انواع مختلف حملات سایبری از اهمیت بسزایی برخوردار است. علاوه بر آن، این شناخت، آمادگی لازم در برابر تهدیدات دیجیتالی را فراهم می کند. حملات سایبری اقدامات بدخواهانه ای هستند که به صورت دیجیتالی انجام می شوند، که اصلی ترین هدف آنها سیستم های اطلاعاتی، زیرساخت ها، شبکه های کامپیوتری یا دستگاه های شخصی فرد یا سازمان است. این حملات به قصد سرقت، تغییر یا نابودی داده های حساس کاربر هدف است که اغلب منجر به آسیب های شخصی، مالی یا اعتباری قابل توجهی می شوند. انگیزه های چنین حملاتی بسیار متفاوت است، از سود مالی و جاسوسی در شرکت ها تا اختلال در امور سیاسی و کینه جویی شخصی.

 در عصر دیجیتال فعلی، هیچ موجودی از این تهدیدات در امان نیست. چه یک شرکت چند ملیتی، یک سازمان غیر دولتی یا یک کاربر فردی باشد، هر موجودی که به دنیای دیجیتال متصل است، یک هدف بالقوه است. تهدیدات سایبری متنوع هستند، شامل روش های مختلف حمله، که هر کدام نیازمند استراتژی های دفاعی خاص خود هستند.

انواع حملات سایبری
  1. فیشینگ(Phishing): این یک حمله فریبنده است که در آن مجرمان سایبری به صورت نهادهای قانونی ظاهر می شوند تا افراد را فریب دهند که اطلاعات حساس، مانند رمزهای عبور یا شماره های کارت اعتباری را افشا کنند. حملات فیشینگ اغلب از طریق ایمیل انجام می شوند اما ممکن است از طریق پیام های متنی یا تماس های تلفنی نیز انجام شوند.
  2. باج افزار(Ransomware) : در یک حمله باج افزار ، بدافزار داده های قربانی را رمزگذاری می کند. سپس حمله کنندگان از قربانی باج می خواهند تا کلید رمزگشایی را در ازای آن بدهند.
  3. از دسترس خارج کردن سرویس ها(DDoS) : در یک حمله DDoS، چندین کامپیوتر مختلف که قربانی نرم‌افزار مخرب شده‌اند، با تولید ترافیک بالا به مقصد یک سرور، شبکه یا وب‌ سایت را غرق می ‌کنند و باعث می ‌شوند که این سرویس ‌ها برای کاربران از دسترس خارج شوند.
  4. حملاتMan-in-the-Middle (MitM) : در اینجا، حمله کننده به طور مخفیانه ارتباط بین دو طرف را که فکر می کنند مستقیماً با یکدیگر در ارتباط هستند، رهگیری می کند و آن را تغییر می دهد.
  5. : SQL Injection در این حمله، مهاجم با استفاده از کد SQL مخرب، به دیتابیس دسترسی پیدا کرده و اطلاعاتی را که معمولاً نباید نمایش داده شوند، به نمایش در می‌آورد. هدف نهایی این حمله، سرقت اطلاعات حساس یا به دست آوردن دسترسی به سیستم است.
  6. حملاتZero-day : این حملات هنگامی رخ می‌دهند که هکرها قبل از پیاده‌سازی یک پچ یا راه‌حل، آسیب‌پذیری نرم‌افزار را شناسایی می‌کنند و از ضعف آن سوء استفاده می‌کنند. برنامه راهبردی امنیت سایبری باید برای جلوگیری، شناسایی و پاسخگویی به این حملات، اقدامات لازم را انجام دهد.

درک این حملات و مکانیزم های آنها قدم اول برای ایجاد یک استراتژی امنیت سایبری انعطاف پذیر است. این استراتژی به سازمان ها امکان می دهد تهدیدات احتمالی را پیش بینی کنند، آسیب پذیری ها را شناسایی کنند و اقدامات امنیتی مناسب را برای دفاع در برابر این حملات دیجیتالی، اجرا کنند.

 

پیامدهای حملات سایبری: تأثیر بر کسب و کارها

پیامدهای حملات سایبری فراتر از قطع خدمات دیجیتالی یا سرقت داده ‌ها است. این حملات می‌ توانند تمام جنبه های  یک کسب و کار را تحت تأثیر قرار دهند و آسیب‌ های گسترده و گاهی اوقات ماندگاری به آن‌ ها وارد کنند. شناخت این تأثیرات برای درک اهمیت یک برنامه استراتژیک امنیت سایبری، ضروری است.

پیامدهای حملات سایبری

 پیامدهای احتمالی حمله سایبری عبارتند از:

  • ضررهای مالی: ضرر مالی ممکن است فوری ترین و ملموس ترین تأثیر یک حمله سایبری باشد. این زیان ها می‌ توانند چند جانبه باشند و همه چیز از سرقت مستقیم پول یا مالکیت معنوی ارزشمند تا هزینه ‌های تلاش‌ برای بازیابی را در بر بگیرند. برای مثال، کسب و کارها ممکن است برای پاسخ به حادثه، تعمیر سیستم، بازیابی داده ‌ها و تقویت امنیت پس از حمله، نیاز به سرمایه ‌گذاری داشته باشند. در صورتی که حمله منجر به نقض مقررات شود، ممکن است شرکت ها همچنین با هزینه‌ های حقوقی و جریمه‌ هایی روبرو شوند.
  • اختلال در عملیات: حملات سایبری اغلب منجر به اختلال قابل توجه ای در عملیات کسب و کار می‌ شوند. این اختلال می‌تواند از عدم دسترسی موقت یک وب‌سایت به دلیل یک حمله DDoS تا وقفه های شدیدتری در سیستم ها که در آن داده‌های حیاتی از دست می‌روند یا سیستم‌ها آسیب می‌بینند، متفاوت باشد. چنین اختلال های عملیاتی می‌تواند منجر به کاهش بهره‌وری و از دست دادن فرصت‌های کسب و کار  شود و در موارد بحرانی، حتی توانایی کسب و کار برای ادامه فعالیت را تهدید می کند.
  • آسیب به اعتبار : اعتماد یک کالای ارزشمند در عصر دیجیتال است و یک حمله سایبری می‌تواند به اعتبار یک کسب و کار آسیب جدی وارد کند. اگر مشتریان احساس کنند اطلاعاتشان در اختیار یک کسب و کار ناامن است، ممکن است به جای آن ،شرکت دیگری را انتخاب کنند. جبران چنین آسیب‌های اعتباری می‌تواند طولانی و هزینه‌ بر باشد و نیازمند تلاش زیادی برای بازسازی اعتماد مشتری و بازگرداندن تصویر قابل اعتمادی از کسب و کار باشد.
  • پیامدهای حقوقی و نظارتی: در پی یک حمله سایبری، کسب و کارها ممکن است با پیامدهای حقوقی و نظارتی روبرو شوند، به خصوص اگر حمله منجر به از دست دادن اطلاعات مشتری شود. بسیاری از حوزه‌های قضایی قوانین سخت‌گیرانه‌ای در حفاظت از داده‌ها  دارند و نقض آن‌ها می‌تواند منجر به جریمه‌های سنگین شود. علاوه بر این، مشتریان یا شرکای تجاری که تحت تأثیر  این حملات هستند، ممکن است اقدام حقوقی علیه شرکت برای عدم حفاظت کافی از اطلاعاتشان انجام دهند.
  • تأثیر استراتژیک بلندمدت: حملات سایبری همچنین می‌توانند تأثیرات استراتژیک بر کسب و کار ها داشته باشند. حملات ممکن است آسیب‌پذیری‌هایی را در استراتژی یا عملیات کسب و کار نشان دهند، که نیازمند ارزیابی مجدد برنامه‌های کسب و کار است. علاوه بر این، منابع مورد نیاز برای بهبود و تقویت امنیت ممکن است سرمایه‌گذاری‌ها را از ابتکارات استراتژیک منحرف کنند، که ممکن است رشد کسب و کار را مختل کند.

این اثرات ادامه دار، اهمیت یک استراتژی امنیت سایبری انعطاف پذیر و مقاوم را برجسته می‌کنند. یک برنامه امنیت سایبری که به خوبی برنامه‌ریزی و اجرا شده است، دارایی‌های دیجیتال یک سازمان را محافظت می‌کند و از بروز تأثیرات احتمالی مالی، عملیاتی، اعتباری ، حقوقی یا استراتژیک جلوگیری می‌کند.

نقشه راه برای طرح استراتژی امنیت سایبری قوی

یک استراتژی امنیت سایبری قوی و موثر، از طریق برنامه‌ریزی که جنبه‌های مختلف امنیت اطلاعات را در نظر می گیرد، شکل می‌گیرد. ساختن یک طرح نیازمند توجه به جزئیات است، از شناسایی تهدیدهای بالقوه تا ترسیم سیاست‌ها و اقدامات امنیتی. در ادامه، مراحل استراتژی امنیت سایبری را شرح خواهیم داد.

طرح استراتژی امنیت سایبری قوی

  مرحله ۱ – تجزیه و تحلیل اولیه و ارزیابی ریسک

مرحله اول در ایجاد طرح استراتژی امنیت سایبری، تجزیه و تحلیل اولیه و ارزیابی ریسک است. دید جامع نسبت به وضعیت دیجیتالی فعلی سازمان، سنگ بنای این فرآیند است. در اینجا عناصر حیاتی تجزیه و تحلیل اولیه و ارزیابی ریسک را شرح می دهیم:

۱.     بررسی زیرساخت فناوری اطلاعات:شامل بررسی معماری شبکه، برنامه‌های استقرار یافته، روش‌های ذخیره‌سازی و مدیریت داده‌ها و اقدامات امنیتی است. این فرآیند، تصویری روشن از وضعیت امنیت سایبری سازمان را به نمایش می‌گذارد. این دید جامع، به شناسایی موثر نقاط ضعف بالقوه که هکرها ممکن است از آن‌ها سوءاستفاده کنند، کمک می‌کند.

  1. شناسایی دارایی‌ها و سیستم‌های کلیدی: دارایی ها  سیستم های کلیدی، عناصری هستند که اگر آسیب ببینند، منجر به اختلال قابل توجه در عملیات کسب و کار یا ضرر مالی شدید می‌شوند. دارایی‌های کلیدی می‌توانند شامل پایگاه‌های داده محرمانه مشتریان و راه‌حل‌های نرم‌افزاری اختصاصی برای سیستم‌های ارتباطی داخلی و برنامه‌های حیاتی کسب و کار باشند.
  2. ارزیابی ریسک:با شناسایی دقیق تهدیدها و آسیب‌پذیری‌های بالقوه سازمان خود، و با درک دفاع‌هایی که ممکن است شکست بخورد، شما می توانید برای حملات احتمالی بهتر مجهز شوید. این مرحله شامل بررسی عمیق تهدیدهای داخلی و خارجی است، با تأکید بر احتمال هر ریسک و تأثیر بالقوه آن بر سازمان.

تقسیم مرحله اولیه به عناصر ذکر شده، به شما کمک می کند تا فرآیند را سازماندهی کرده و با یک رویکرد کامل و جامع، طرح استراتژی امنیت سایبری خود را پایه گذاری کنید.

مرحله ۲ – تدوین استراتژی: ساخت فریم ورک دفاعی

 پس از درک واضح چشم انداز دیجیتالی و تهدیدهای بالقوه سازمان، مرحله بعدی تدوین استراتژی امنیت سایبری است. این استراتژی  راهنمایی ها و قوانینی را برای جلوگیری از فعالیت‌های سایبری خرابکارانه ارائه می‌دهد. تدوین این استراتژی با ایجاد سیاست‌ها و روش های امنیتی جامع آغاز می‌شود. این سیاست‌ها زمینه ایجاد شیوه‌های امنیت سایبری را فراهم می‌کنند، و دستورالعمل‌هایی را برای مدیریت استفاده از منابع فناوری اطلاعات و روش‌های رسیدگی به داده‌ها در سازمان ارائه می‌دهند. این سیاست ها، ابزارهای ضروری هستند که اطمینان می‌دهند هر عضو سازمان، نقش خود را در حفظ یک محیط دیجیتالی امن می‌داند.

 جنبه بعدی در برنامه‌ریزی امنیت سایبری، طراحی یک معماری شبکه امن است. طراحی معماری شبکه امن شامل استقرار فایروال، نرم‌افزارهای آنتی ویروس، سیستم‌های تشخیص نفوذ و فناوری‌های رمزنگاری است. این طراحی همچنین بر کنترل دسترسی تمرکز دارد، که اطمینان می‌دهد فقط کسانی که مجوزهای لازم را دارند، بتوانند به داده‌های حساس دسترسی پیدا کنند. بخش حیاتی هر استراتژی امنیت سایبری، این است که یک قدم جلوتر از تهدیدهای بالقوه باشد. با گنجاندن “هوش تهدید” (Threat Intelligence) در طرح خود، سازمان را با دانش به ‌روز درباره آسیب‌پذیری‌های جدید، روندهای سوء استفاده و عوامل تهدید مجهز می‌کنید. این رویکرد پیشگیرانه به شما امکان می‌دهد روش های دفاعی خود را برای مقابله با تهدیدهای جدید تنظیم کنید. در نهایت، آمادگی برای نقض‌ها یک رکن ضروری در تدوین استراتژی است. ایجاد مکانیزم‌های پاسخ به حادثه که جزئیات عملکرد سازمان را  در صورت وقوع نقض شرح می‌دهد، حیاتی است. این مکانیزم ها شامل مراحلی برای مهار و کاهش آسیب، بازیابی عملیات عادی سیستم ها و ارتباط موثر با تمام ذینفعان مربوطه است.

مرحله ۳ – اجرا

پس از اینکه الگوی استراتژی امنیت سایبری تدوین شد، مرحله بعدی عمل کردن به آن است. شروع این مرحله با استقرار اقدامات و فناوری‌های امنیتی شناسایی شده آغاز می‌شود. اقدامات و فناوری‌های امنیتی ممکن است شامل لایه‌های مختلفی از امنیت باشند، مانند:

  • امنیت شبکه: شامل نصب فایروال، VPNها و بخش بندی شبکه.
  • امنیت برنامه: نیازمند استفاده از شیوه‌ های کدنویسی امن و ابزارهای آزمون امنیت برنامه است.
  • امنیت Endpointها: استفاده از نرم‌ افزارهای آنتی ویروس و فایروال شخصی بر روی دستگاه‌های متصل به شبکه.

پیچیدگی تهدیدهای سایبری مدرن، نیازمند ادغام فناوری‌های پیشرفته در فریم ورک امنیت سایبری است. هوش مصنوعی (AI) و یادگیری ماشین (ML)  برای آنالیز پیش‌بینی و تشخیص تهدید در زمان واقعی و بلادرنگ، به طور فزاینده‌ای استفاده می‌شوند و سیستم‌های دفاعی شما را تقویت می‌کنند.

اقدام محوری بعدی ، گنجاندن این شیوه‌های امنیتی در عملیات روزانه است. هر عضوی در سازمان باید سیاست‌های امنیتی تعیین شده را درک و رعایت کند، از شیوه‌های ورود امن تا مدیریت و اشتراک مناسب اطلاعات حساس.

علاوه بر این، ملاحظات امنیتی باید در تمام جنبه‌های سازمانی رعایت شود. برای مثال، آزمون امنیتی باید هنگام استقرار نرم‌افزارها یا برنامه‌های جدید الزامی باشد تا اطمینان حاصل شود که این برنامه ها، آسیب‌پذیری‌های جدیدی را ایجاد نمی‌کنند. علاوه بر این، هنگام ارزیابی شرکای تجاری جدید، رعایت استانداردهای امنیت سایبری باید یک ملاک کلیدی باشد.

مرحله ۴ – نظارت، ارزیابی و بهبود

 مرحله نهایی نقشه راه، نظارت، ارزیابی و بهبود مستمر است. همانطور که فعالیت های سایبری تکامل می‌یابد، استراتژی امنیت سایبری نیز باید تغییر کند. هوشیاری مداوم در امنیت سایبری حیاتی است.  فعالیت‌های سیستم و رفتارهای کاربر باید به طور مداوم نظارت شوند، که این امر امکان تشخیص زودهنگام و پاسخ سریع به تهدیدها را فراهم می‌کند.

برخی از ابزارها و تکنیک‌های مفید نظارت عبارتند از:

  • سیستم‌های مدیریت اطلاعات و رویدادهای امنیتی (SIEM)

این ابزارها آنالیز لحظه‌ای از هشدارهای امنیتی تولید شده توسط برنامه‌ها و تجهیزات شبکه را ارائه می‌دهند.

  • آنالیز رفتار کاربر و دستگاه ها (UEBA)

این راهکار‌ها از الگوریتم‌های یادگیری ماشین برای تشخیص رفتارهای غیرطبیعی که ممکن است نشانه‌ای از تهدید باشند، استفاده می‌کنند.

علاوه بر این، بررسی‌های منظم باید انجام شود تا تطابق استراتژی امنیت سایبری با سیاست‌ها و اثربخشی آن را ارزیابی کنند. این بررسی ها می‌توانند شکاف‌های بالقوه در مکانیزم دفاعی را شناسایی کنند، بینش‌های ارزشمندی را در مورد زمینه‌های نیازمند بهبود، ارائه دهند. در نهایت، استراتژی امنیت سایبری نباید یک سند بدون تغییر باشد. استراتژی امنیت سایبری باید با پیشرفت فناوری‌ها و ظهور تهدیدهای جدید، سازگار شود و تکامل یابد. این به روزرسانی اطمینان می‌دهد که سازمان از انعطاف‌پذیری لازم برخوردار می باشد و برای چالش‌های دنیای دیجیتالی در حال تغییر آماده است.

مرحله ۵ – تضمین پایداری بلندمدت

سازمان باید برای حفظ وضعیت امنیت سایبری قوی در دراز مدت، فرهنگ آگاهی امنیتی را تقویت کند. برنامه‌های آموزش و آگاهی‌بخشی منظم کارمندان در دستیابی به این هدف نقش مهمی دارند. این آموزش ها، کارمندان را با دانش به ‌روز درباره تهدیدهای بالقوه، شیوه‌های امن و شیوه هایی که در صورت نقض مشکوک باید پیروی کنند، مجهز می‌کنند. آموزش ها همچنین به کارمندان کمک می‌کنند تا نقش حیاتی خود را در حفظ امنیت سایبری درک کنند.

برخی از موضوعات کلیدی که این برنامه‌های آموزشی می‌توانند پوشش دهند عبارتند از:

  • استفاده امن از اینترنت: برجسته کردن خطرات شبکه‌های ناامن، ایمیل‌های مشکوک و وب‌ سایت‌های ناامن.
  • امنیت رمز عبور: به اشتراک گذاری بهترین شیوه‌ها برای ایجاد رمزهای عبور قوی و منحصر به فرد و اهمیت تغییر منظم رمز عبور.
  • حریم خصوصی داده‌ها: توضیح اهمیت رسیدگی مسئولانه به داده‌ های حساس و پیامدهای حقوقی نقض داده‌ها.

به‌روز بودن همگام با پیشرفت‌های فناوری امنیت سایبری، عامل ضروری دیگری در تضمین پایداری بلندمدت است. ابزارها و راه‌حل‌های جدید به طور مداوم برای مقابله با تهدیدهای نوظهور توسعه داده می‌شوند و بهره‌گیری از این فناوری‌ها می‌تواند امنیت سایبری سازمان را به طور قابل توجهی افزایش دهد. در نهایت، بازبینی و به‌روزرسانی منظم استراتژی ضروری است. استراتژی امنیت سایبری باید با رشد و تکامل سازمان هماهنگ باشد تا تغییرات در مدل کسب و کار، زیرساخت های IT و چشم انداز تهدید گسترده  را منعکس کند. این بازبینی‌ها فرصتی را برای ارزیابی مجدد ریسک های سازمان، ارزیابی اثربخشی اقدامات فعلی و شناسایی زمینه‌های نیازمند بهبود، فراهم می‌کنند.

نتیجه‌گیری

مشخص است که استراتژی امنیت سایبری برای کسب و کارهای فعال در حوزه دیجیتال یک ضرورت است. ظهور فناوری‌های مدرن یک شمشیر دو لبه بوده است، از یک طرف فواید بی‌شماری را فراهم می‌کند اما از طرف دیگر سازمان‌ها را در معرض مجموعه ای از تهدیدهای سایبری بالقوه قرار می‌دهد. همانطور که پیچیدگی این تهدیدها به طور مداوم افزایش می‌یابد، کسب و کارها باید دارایی‌های دیجیتال خود را ، محافظت  کنند و استراتژی های امنیتی را تقویت نمایند. تدوین یک استراتژی امنیت سایبری قوی نیازمند یک رویکرد دقیق است، تا بتواند عناصر مختلفی را که ذکر کردیم، ترکیب کند. با توجه به چشم انداز سایبری در حال تکامل و پرورش فرهنگ آگاهی از امنیت در سازمان، کسب و کارها می‌توانند دفاع و انعطاف‌پذیری خود را در برابر تهدیدهای سایبری تقویت کنند. در نهایت، درک این مساله ضروری است که امنیت سایبری یک مقصد نیست بلکه یک سفر مداوم است. پویایی دنیای دیجیتال و خلاقیت تهدیدهای سایبری به این معنی است که کسب و کارها باید به طور مداوم هوشیار بمانند و آماده سازگاری استراتژی‌های امنیت سایبری خود با چالش‌های جدید باشند.

سوالات متداول

استراتژی امنیت فناوری اطلاعات چیست؟

استراتژی امنیت IT یک طرح دقیق است که تلاش‌ها برای محافظت از دارایی‌های دیجیتال و زیرساخت IT یک سازمان را هدایت می کند. این طرح مراحل شناسایی، پیشگیری و پاسخ به تهدیدهای امنیت سایبری را شرح می‌دهد و محرمانگی، یکپارچگی و در دسترس بودن داده‌ها را تضمین می‌ کند.

چهار رکن امنیت فناوری اطلاعات چیست؟

چهار چهار رکن امنیت فناوری اطلاعات، که اغلب سه گانه CIA به علاوه یک نامیده می‌شوند، عبارتند از: محرمانگی، یکپارچگی، در دسترس بودن و عدم انکار. هدف این اصول محافظت از داده‌های حساس در برابر دسترسی غیرمجاز، تضمین دقت داده‌ها، حفظ دسترسی قابل اعتماد به داده‌ها و تضمین صحت ارتباطات است.

۵Cدر امنیت چیست؟

۵Cدر امنیت، نشان دهنده اصول اساسی یک بنیان امنیت سایبری قوی است: هماهنگی (تلاش‌های امنیتی در سراسر سازمان)، کنترل (بر دسترسی ها و مجوزها)، فرهنگ (آگاهی و آموزش امنیتی)، سایبر (فناوری و ابزارهای مورد استفاده برای دفاع) و رعایت (قوانین، مقررات و سیاست‌ها).

چهار مرحله توسعه یک استراتژی امنیتی چیست؟

چهار مرحله توسعه یک استراتژی امنیتی عبارتند از: ارزیابی، برنامه‌ریزی، اجرا و نظارت. در مرحله ارزیابی، سازمان نقاط قوت و ضعف امنیت سایبری خود را شناسایی می‌کند. در مرحله برنامه‌ریزی، سازمان‌ها اهدافی را برای بهبود وضعیت خود توسعه می‌دهند. در نهایت، در مرحله اجرا، آن‌ها وظایف تاکتیکی را انجام می‌دهند که می‌توانند در دستیابی به این اهداف کمک کنند و در نهایت نظارت، عملکرد را ارزیابی می‌کند تا مشخص شود که آیا نتایج مورد نظر حاصل شده‌اند یا خیر.

مطالب مرتبط

ابزارهای تست نفوذ
ابزارهای تست نفوذ

با توجه به افزایش تهدیدات سایبری، شرکت‌ها به دنبال روش‌های جدیدی برای محافظت از برنامه‌های وب خود هستند. یکی از بهترین روش‌ها، تست نفوذ است که برای هر استراتژی محافظتی بسیار ضروری شده است. تست نفوذ(penetration testing)، همچنین pen test و یا pen testing نامیده می شود و به طور پیوسته محبوبیت پیدا می کند.

ادامه مطلب
ابزارهای تست نفوذ

ابزارهای تست نفوذ

ابزارهای تست نفوذ (Penetration Testing Tools) ، ابزارهایی هستند که برای ارزیابی و بررسی امنیت سیستم‌ ها، شبکه‌ ها، برنامه‌ ها و وب‌ سایت‌ها استفاده می‌ شوند. این ابزارها امکان ارزیابی سطح امنیتی سیستم‌ ها را فراهم می‌ کنند. ابزارهای تست نفوذ معمولاً توسط فرد یا تیم‌های امنیتی برای شناسایی و رفع آسیب‌ پذیری‌ها و بهبود امنیت سیستم‌ ها استفاده می‌ شوند.

این ابزارها از قابلیت‌های مختلفی برخوردار هستند که برای انجام حملات تست نفوذ، اسکن شبکه، آنالیز ترافیک، کرک پسورد و شناسایی آسیب‌پذیری‌ها استفاده می‌شوند.

در ادامه به معرفی انواع تست نفوذ می پردازیم و بهترین ابزارهای تست نفوذ را معرفی می کنیم.

انواع تست نفوذ

انواع تست نفوذ

  • تست نفوذ به عنوان یک سرویس ( Penetration-testing-as-a-service(PTaaS))

“تست نفوذ به عنوان یک سرویس” (PTaaS) یک پلتفرم است که دسترسی منظم و مقرون به صرفه به تست‌های نفوذ را فراهم می‌کند. مهم است که آن را با تست نفوذ ابری اشتباه نگیرید. PTaaS ، ارائه دهندگان خدمات تست نفوذ و سازمان‌های مشتری را قادر می سازد تا به راحتی در این پلتفرم با هم همکاری کنند. سازمان‌ها به صورت منظم از PTaaS  برای شناسایی و رفع نقاط آسیب‌پذیر استفاده می‌کنند.

قبلاً، تست نفوذ یک فرآیند پیچیده بود و از طریق انعقاد قرارداد انجام می‌شد و سازمان‌ها تنها می‌توانستند یک یا دو بار در سال آن را انجام دهند. با  PTaaS، سازمان‌ها می‌توانند تست نفوذ را روزانه یا حتی بعد از هر تغییر کد انجام دهند. تست نفوذ ابری بر روی یافتن ضعف‌های امنیتی در محیط‌های ابری خاص تمرکز دارد، در حالی که PTaaS اجازه می دهد تا تست‌های مکرر بیشتری در تمام محیط‌ها انجام شود.

  •  تست نفوذ منبع باز(Open-source)

ابزارهای تست نفوذ مختلفی در دسترس هستند که می‌توانند برای تجزیه و تحلیل، شبیه‌سازی حمله و گزارش امنیتی محیط IT استفاده شوند. بسیاری از این ابزارها منبع باز هستند، به این معنی که هر تیم امنیتی می‌تواند از آن‌ها استفاده کند.

مهم است به یاد داشته باشید که برخی از ابزارهای اسکن منبع باز، مانند Metasploit و Burp Suite، به محصولات تجاری تبدیل شده‌اند. این ابزارها همچنان  به صورت نسخه‌های رایگان  ارائه می‌ شوند، اما با کاهش عملکرد. صرف نظر از ابزاری که انتخاب می‌کنید، حتماً باید اطمینان حاصل کنید که آن ابزار به طور فعال پشتیبانی شده و به صورت منظم به‌روزرسانی می شود.

  • تست نفوذ برنامه وب

تست نفوذ برنامه وب به دنبال یافتن ضعف‌های امنیتی یا نقاط آسیب‌پذیر در برنامه‌های وب، از جمله کد منبع، پایگاه داده و شبکه پشتیبان مرتبط است. این فرآیند معمولاً شامل سه مرحله است:

مرحله ۱. تشخیص: جمع‌آوری اطلاعات در مورد برنامه، مانند سیستم عامل و منابعی که استفاده می‌کند.

مرحله ۲. شناسایی: تلاش برای شناسایی موارد آسیب‌پذیر در برنامه.

مرحله ۳. بهره‌برداری: استفاده از نقاط آسیب‌پذیر شناسایی شده برای دسترسی غیرمجاز به برنامه و داده‌های آن.

نتایج تست نفوذ برنامه وب، اطلاعاتی در مورد موارد آسیب‌پذیر شناسایی شده و هر گونه بهره‌برداری از این آسیب پذیری ها توسط هکرها را فراهم می‌کند. این داده‌ها به سازمان‌ها کمک می‌کنند تا موارد آسیب‌پذیر را اولویت‌بندی کرده و تصمیم بگیرند که چگونه باید اصلاحات لازم را اعمال کنند.

  • تست نفوذ برنامه‌های تلفن همراه

تست نفوذ برنامه‌های تلفن همراه به دنبال شناسایی ضعف‌های امنیتی به طور خاص در برنامه‌های تلفن همراه است، به استثنای سرورها و  API‌های تلفن همراه.

دو نوع ارزیابی اصلی در این تست شامل موارد زیر است:

  • تجزیه و تحلیل استاتیک شامل استخراج عناصری مانند کد منبع و ابرداده برای مهندسی معکوس است. هدف، تجزیه و تحلیل ساختار برنامه و شناسایی آسیب‌پذیری‌های بالقوه است.
  • تجزیه و تحلیل پویا: شامل ارزیابی رفتار برنامه در زمان اجرا است. تست کنندگان ممکن است سعی کنند برای کشف موارد آسیب‌پذیر، داده‌ها را از RAM دستگاه استخراج کنند یا کنترل‌های امنیتی را برای کشف نقاط آسیب‌پذیر دور بزنند.

این دو روش تست معمولاً در طول تست نفوذ برنامه‌های تلفن همراه انجام می‌شوند.

  • تست نفوذ ابری

تست نفوذ ابری شامل شناسایی و بهره‌برداری از ضعف‌های امنیتی در زیرساخت ابری شما با انجام حملات سایبری کنترل شده است. این فرآیند با رعایت دستورالعمل‌های سختگیرانه ایجاد شده توسط ارائه دهندگان خدمات ابری مانند AWS و GCP  انجام می‌شود. هدف آن شناسایی و رفع آسیب‌پذیری‌ها است، قبل از آنکه افراد مخرب بتوانند از آن‌ها سوء استفاده کنند.

به بیان ساده، تست نفوذ به تست‌های امنیتی تهاجمی اطلاق می‌شود که بر روی یک سیستم، سرویس یا شبکه انجام می‌شود تا ضعف‌های امنیتی را شناسایی کند. تست نفوذ ابری به طور خاص بر شبیه‌سازی حملات به سرویس های ابری برای ارزیابی اقدامات امنیتی آن‌ها ، تمرکز دارد .

  • تست نفوذ شبکه

تست نفوذ شبکه یک سرویس امنیتی است که به شناسایی معایب و نقص ها در شبکه‌ها، سیستم‌ها، هاست ها و دستگاه‌ها با استفاده عمدی از تکنیک‌های مخرب برای آزمایش پاسخ‌های امنیتی شبکه می‌پردازد. به عبارت ساده، شرکت‌ها هکرهای اخلاقمند را استخدام می‌کنند تا با استفاده از هر وسیله‌ای سعی کنند به شبکه‌ها نفوذ کنند و نقاط ضعف را پیدا کنند. تست نفوذ شبکه مزایای متعددی را برای شرکت‌ها فراهم می‌کند.

مزایای برتر تست نفوذ شبکه عبارتند از:

  1. درک معیارهای شبکه: تست نفوذ، درک درستی از نقاط قوت و ضعف امنیت شبکه شما ارائه می دهد.
  2. تست کنترل‌های امنیتی: با شبیه‌سازی سناریوهای حمله واقعی، اثربخشی کنترل‌های امنیتی شبکه را ارزیابی می‌کند.
  3. ارزیابی وضعیت امنیتی: تست نفوذ، وضعیت کلی امنیتی زیرساخت شبکه را ارزیابی می‌کند.
  4. شناسایی نقاط ضعف امنیتی: این تست، آسیب‌پذیری‌ها و نقاط ضعف خاصی را که هکرها می‌توانند از آن ها سوء استفاده کنند، کشف می‌کند.
  5. ارزیابی خطر: تست نفوذ به شما کمک می‌کند تا خطرات احتمالی شبکه خود را درک کنید و تلاش‌ها برای کاهش خطر را اولویت‌بندی کنید.
  6. رفع نقص های امنیتی: پس از شناسایی نقاط ضعف امنیتی شبکه، می‌توان این نواقص را مدیریت و رفع کرد تا امنیت کلی ارتقاء یابد.
  7. جلوگیری از نفوذ: تست نفوذ با شناسایی پیشگیرانه نقاط آسیب‌پذیر، از نفوذ به شبکه و داده‌ها جلوگیری می‌کند.
  8. تضمین امنیت شبکه و سیستم: انجام منظم تست نفوذ به حفظ امنیت و استحکام محیط شبکه و سیستم کمک می‌کند.

تست نفوذ به شرکت‌ها امکان ارزیابی کنترل‌های امنیتی، کاهش آسیب‌پذیری‌ها و پیشگیری فعالانه از نقض اطلاعات را می‌دهد.

  • تست نفوذ دستی و خودکار

تست نفوذ دستی و خودکار هر دو اهدف مشترک اما رویکردهای متفاوتی دارند. تست دستی شامل کارشناسان انسانی است که ضعف‌ها و ریسک‌های سیستم را ارزیابی می‌کنند. کارشناسان داده‌ها را جمع‌آوری می‌کنند، آسیب‌پذیری‌ها ارزیابی کرده، جلو سوءاستفاده‌ها را می گیرند و گزارش‌های دقیقی با اقدامات اصلاحی تهیه می‌کنند.
از سوی دیگر، تست خودکار سریع‌تر، کارآمدتر و قابل اطمینان‌تر است. نیازی به مهندسان متخصص ندارد و می‌تواند توسط افراد با دانش کم انجام شود.
تست خودکار برای انجام کار از فناوری استفاده می‌کند. به طور خلاصه، تست دستی متکی بر تخصص انسانی است، در حالی که تست خودکار متکی بر قابلیت‌های ماشین برای دستیابی به همان هدف است.

 بهترین ابزارهای تست نفوذ

بالاخره به معرفی بهترین ابزارهای تست نفوذ رسیدیم که به شما در انجام تست نفوذ کمک می‌کنند.

Kali Linux

Kali Linux

Kali Linux به دقت برای اهداف تهاجمی ، به خصوص به عنوان ابزار تست نفوذ، بهینه‌سازی شده است. این ابزار تست نفوذ می‌تواند روی سخت‌افزار اختصاصی اجرا شود، اما معمولاً از طریق ماشین‌های مجازی در سیستم‌ عامل هایی مانند OS X  یا Windows استفاده می‌شود. این پیکربندی انعطاف پذیری و امکانات بیشتری را فراهم می‌کند.   Kali Linux با مجموعه جامعی از ابزارهایی که قبلاً ذکر شد، مجهز شده است و به عنوان سیستم عامل پیش‌فرض برای بیشتر سناریوهای تست نفوذ عمل می‌کند. با این حال، مهم است به یاد داشته باشید که Kali Linux با تمرکز بر حمله به جای دفاع طراحی شده است، که در صورت عدم امنیت مناسب، ممکن است آسیب‌پذیر باشد.
به این دلیل ذخیره فایل‌های بسیار حساس یا اطلاعات محرمانه در یک ماشین مجازی Kali Linux  توصیه نمی‌شود.

Metasploit

Metasploit  یک فریم ‌ورک تست نفوذ قدرتمند و همه کاره است که به کاربران امکان شبیه‌سازی حملات سایبری را می‌دهد.  با استفاده از این فریم‌ورک، تست کنندگان می‌توانند به صورت دقیق اهداف خود را هدف گیری کنند، سوءاستفاده های مناسب را انتخاب کنند ، از بین ماژول‌های مختلف ماژول مناسب را انتخاب کنند، پیامدهای مختلف را بسنجند و به صورت موثر حملات خود را انجام دهد.

Metasploit با ارائه گسترده قابلیت‌های خودکار، زمان و تلاش مورد نیاز برای وظایف خسته کننده پیشین را به شدت کاهش می‌دهد.  این فریم‌ورک به عنوان “پرکاربردترین فریم‌ورک تست نفوذ جهان” شناخته شده است و به عنوان یک پروژه متن باز با پشتیبانی تجاری از Rapid7  عمل می‌کند.  Metasploit یک ابزار ضروری برای افراد و سازمان هایی است که به دنبال تقویت سیستم‌های خود در برابر حملات احتمالی هستند تا امنیت جامع و کاملی  را تضمین کنند.

Metasploit
Nmap(Network mapper)

Nmap(Network mapper)

Nmap یک نرم‌افزار تست نفوذ ضروری برای تست کنندگان است که به عنوان پدربزرگ اسکنرهای پورت شناخته می‌شود. این نرم‌افزار برای شناسایی پورت‌های باز و سرویس‌های در حال اجرا بر روی آن‌ها بسیار حیاتی است. این اطلاعات در فاز تشخیص بسیار ارزشمند است و Nmap قابل اعتماد ترین ابزار برای این کار است. مهم است توجه داشته باشید که با وجود نگرانی‌های گاه به گاه مطرح شده توسط  مدیران غیرفنی در مقام‌ رهبری شرکت، درباره انجام اسکن پورت در شبکه سازمانی  توسط نهادها یا افراد  ناشناخته ، استفاده از Nmap کاملاً قانونی است. از نظر مفهومی، می‌توان آن را با زدن به درب‌های خانه‌های مسکونی در یک محله برای تعیین اینکه آیا کسی در خانه است یا خیر، مقایسه کرد.  سازمان‌های معتبر، از جمله نمایندگی های بیمه، نقشه‌برداران اینترنتی مانند Shodan و Censys ، و ارائه‌دهندگان ارزیابی ریسک مانند  BitSight، به طور منظم از نرم‌افزارهای تخصصی اسکن پورت ( معمولاً رقبای Nmap مانند Masscan یا Zmap ) برای اسکن کل دامنه‌ی آدرس‌های IPv4  استفاده می‌کنند . این روش به نقشه‌برداری از وضعیت امنیتی عمومی شرکت‌های بزرگ و کوچک کمک می‌کند. با این حال، مهم است که توجه داشته باشید که هکرها نیز از تکنیک‌های اسکن پورت استفاده می‌کنند، بنابراین لازم است چنین فعالیت‌هایی را برای ارجاع و آنالیز در آینده،  ثبت کرده و بر آن ها نظارت کنید .

John the Ripper

John the Ripper  یک نرم‌افزار کرک پسورد متن‌باز است که برخلاف نام آن که یادآور یک قاتل سریالی در لندن است، هدف متفاوتی را دنبال می‌کند. این نرم‌افزار به جای آسیب رساندن، در کرک پسورد آفلاین بسیار موفق است.  با استفاده از یک لیست کلمات که به صورت متداول در پسوردها استفاده می شود، John the Ripper  با جایگزینی حروفی مانند “a” با نمادهایی مانند “@” یا جایگزینی “s”  با “۵”، جهش‌هایی را ایجاد می‌کند.  با بهره‌گیری از قدرت محاسباتی یک GPU قوی، بی وقفه ترکیب‌های مختلفی را تست می‌کند تا موفق به رمزگشایی یک رمز عبور شود.  با توجه به اینکه بیشتر افراد از رمزهای عبور کوتاه و ساده استفاده می‌کنند، John the Ripper  اغلب در شکستن اطلاعات دسترسی رمزگذاری شده موفق است.

John the Ripper
Wireshark

Wireshark

Wireshark، یک تحلیل‌گر پروتکل شبکه است که در همه جا مورد استفاده قرار می‌گیرد و برای شناسایی ترافیکی که از زیرساخت شبکه شما عبور می‌کند، بسیار حیاتی است.  اگرچه معمولاً برای عیب یابی روزانه مسائل مربوط به اتصال TCP/IP استفاده می‌شود، اما Wireshark دارای قابلیت هایی برای آنالیز صدها پروتکل مختلف است. علاوه بر این، Wireshark  از آنالیز و رمزگشایی بی وقفه برای بسیاری از پروتکل‌ها، پشتیبانی می‌کند. یادگیری استفاده از نرم‌افزار تست نفوذ Wireshark  برای افرادی که به تست نفوذ می‌پردازند، ضروری است.

روندهای نوظهور تست نرم افزار در سال ۲۰۲۴

روندهای نوظهور تست نرم افزار در سال ۲۰۲۴

نقش تضمین کیفیت در توسعه نرم افزار، در کنار روندهای پرهیاهوی صنعت به تکامل خود ادامه می دهد.  تضمین کیفیت (QA) تغییر قابل توجهی را تجربه کرده است و فراتر از انجام آزمایش های دستی ساده است.  همچنین در مورد مدیریت عملکردهای استراتژیک است.  از آنجایی که تست نرم افزار برای نتایج موفقیت آمیز پروژه و محصول ضروری است، تست QA همچنان در اولویت مدیران ارشد اطلاعات (CIOs) قرار دارد. در این پست ، برخی از عناصر مهم تست نرم افزار را بررسی خواهیم کرد.

 

موارد جدید در تست نرم افزار 

 

    • تحول دیجیتال : افزایش سازگاری برنامه‌های تحول دیجیتال، مانند DevOps، سازمان‌ها را وادار کرده است تا تضمین کیفیت (QA)را از منظر دیجیتالی‌سازی مورد بازنگری قرار دهند. در نتیجه، تیم‌ها منسجم‌تر می‌شوند و درنتیجه سرعت افزایش می یابد و کارایی را به حداکثر می‌رساند. با این حال، بدون یک استراتژی قوی در  تضمین کیفیت (QA)، تصور توسعه(development) و تحویل (delivery) مداوم دشوار است. از این رو، DevOps در حال ادغام به QA است که منجر به یک چارچوب جدید به نام QAOps می شود  QAOps. کیفیت نرم افزار را با نزدیک شدن به چهارچوب DevOps حفظ می کند.

    • هوش مصنوعی : هوش مصنوعی یک زمینه در حال توسعه است، و این به ویژه در مورد QA صادق است. در حالی که بسیاری از افراد در صنعت در مورد اینکه چگونه هوش مصنوعی آزمایش را تغییر می دهد صحبت می کنند، به نظر می رسد تعداد بسیار کمی آن را پیاده سازی کرده اند. هدف اصلی هوش مصنوعی استفاده از اتوماسیون، یعنی یادگیری ماشین، برای ارائه نتایج بهتر است. ترکیب هوش مصنوعی همچنین مشاغل جدیدی را برای متخصصان خاصی از جمله دانشمندان داده و کارشناسان کیفیت هوش مصنوعی ایجاد می کند.
      آزمایش‌کنندگانی که هم در آزمایش سیستم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی و هم در استفاده از تکنیک‌های آزمایشی مبتنی بر هوش مصنوعی مهارت‌های خود را توسعه می‌دهند، در چند دهه آینده تقاضای زیادی خواهند داشت. ظهور هوش مصنوعی نقش مهندسی تضمین کیفیت (QA)را در تیم توسعه نرم افزار تغییر خواهد داد. همانطور که آزمایش کنندگان نقش های جدیدی را در سازمان خود ایجاد می کنند، صنعت باید در تقویت هوش مصنوعی خلاقانه عمل کند، بدون اینکه اجازه دهد هوش مصنوعی مانع خلاقیت شود.
      پیشرفت‌های اخیر صنعت فرصت‌های جدیدی را در رابطه با استفاده از هوش مصنوعی در آزمایش ایجاد کرده است. الگوریتم‌های هوش مصنوعی برای تولید داده‌های آزمایشی، گزارش‌ها و موارد آزمایشی بهتر توسعه داده شده‌اند، از مدل‌های پیش‌بینی‌کننده برای کمک به تصمیم‌گیری بهتر استفاده می‌شود و تیم‌های پشتیبانی تحلیلی مبتنی بر هوش مصنوعی، خطاها را شناسایی می‌کنند تا مناطق پرخطر و پوشش آزمایشی را بهتر درک کنند.

    • مرکز سنجش مرغوبیت  (Testing Center of Excellence TCoE) :دنیای تجارت برای ایجاد TCoE در پاسخ به چالش هایی مانند کاهش بودجه و تنوع مدل های تحویل آزمایشی ، تحت فشار است. عوامل دیگر، مانند عملکرد ضعیف آزمایش ها و منابع کم استفاده شده ناشی از فرآیندهای آزمایشی متفاوت درسراسر مناطق جغرافیایی، مکان‌ها و تیم‌ها، نیاز به ایجاد مرکز سنجش مرغوبیت را بیشتر می‌کند . مرکز سنجش مرغوبیت ؛ عملکردتضمین کیفیت (QA)متمرکز، فرآیندهای منسجم، معیارهای دقیق پروژه‌ها و تحویل مداوم را برای افزایش رضایت مشتری ممکن می‌سازد. ایجاد یک مرکز سنجش مرغوبیت موفق شامل داشتن اسپانسر ، تبلیغ کردن با تیم های پروژه و ایجاد فرآیندهای واضح، الگوها، گزارش‌های وضعیت، گزارش‌دهی معیارها و کانال‌های ارتباطی سرتاسری شفاف است.  یک مرکز سنجش مرغوبیت موفق مستلزم ایجاد یک طرح پروژه کامل است که شامل فرآیندهای تعریف شده، روش ها، ابزارها، ارتباطات، و ماتریس انتساب مسئولیت (ماتریسRACI) می باشد. این تضمین می کند که هر عضو تیم از اهداف و مسئولیت های پروژه آگاه است. مدل عملیاتی هدف باید به عنوان معیار ورود هر عضو جدید تیم عمل کند و تیم را به سمت یک هدف مشترک سوق دهد.

    • تست سیار : آزمایشگاه های تست سیار باید با سیستم عامل های مختلف راه اندازی شوند. بنابراین، مدیریت دستگاه ها و سیستم عامل های مختلف همچنان یک چالش است. با چندین دستگاه  سیارموجود، تخصص تست  سیار برای موفقیت کلی عملکرد تضمین کیفیت(QA) ضروری است. علاوه بر این، تست سیار یک حوزه قابل توجه برای همه مشتریان است. از این رو، ایجاد یک آزمایشگاه تست سیار برای تصاحب مالکیت دستگاه‌های مدیریتی، به کسب‌وکارها در چشم‌انداز فعلی برتری می‌دهد . برخی از ابزارهای مناسب برای تست موبایل عبارتند از Appium، Espresso،  XCTest  و Calabash. به طور کلی سه نوع برنامه  سیار وجود دارد: برنامه های کاربردی بومی(   native applications اپلیکیشن بومی ، نرم افزاری است که توسعه دهندگان برای استفاده در یک پلتفرم یا دستگاه خاص می سازند. ) ، برنامه های کاربردی وب و برنامه های کاربردی ترکیبی. بسیاری از سازمان‌ها برنامه‌های ترکیبی را انتخاب می‌کنند که می‌تواند تعداد بیشتری از پلتفرم‌ها را پوشش دهد.

    • تست اکتشافی: به زبان ساده، تست اکتشافی پاسخی به چالش توسعه راه حل های با کیفیت ، بدون اتوماسیون است. “چارترینگ” ، یکی از عناصر کلیدی تست اکتشافی ، به معنای تعیین یک مأموریت واضح برای جلسه ای است که قرار است  تست شود . به عبارت دیگر، چارترینگ در تست اکتشافی به تعیین هدف و مأموریت مشخصی برای جلسه تست اشاره دارد. این هدف ممکن است شامل مواردی مانند اهداف تست، نقاط کلیدی برای بررسی، مناطق خاصی که باید مورد توجه قرار گیرند، و غیره باشد. این مأموریت معمولاً به منظور جلب توجه به جوانب خاصی از تست یا بررسی می‌باشد و کمک می‌کند تا تستر به طور موثر‌تر و جامع‌تری تست را انجام دهد. وظیفه آزمایش‌کننده این است که یک محقق باشد – برای پرسیدن سؤالات در مورد  موضوع  کاربر و تعریف محدوده مأموریت. آزمایش‌کننده باید ایمیل، رسانه‌های اجتماعی و هر چیز دیگری را خاموش کند و به سادگی روی جلسه تمرکز کند. در پایان جلسه، آزمایش کنندگان باید پنج دقیقه وقت بگذارند تا نتیجه را منعکس کنند. کار به صورت  تیم دو نفره در حین انجام تست مبتنی بر جلسه موثرتر است. در درجه اول، آزمایش اکتشافی به کاربران امکان می دهد تا خلاقیت خود را برای یافتن اشکالات جدیدی که از طریق آزمایش بدون اسکریپت پیدا نشده اند، به کار گیرند.

    • تست اتوماسیون : تغییرکاربری از ابزارهای نرم افزاری دارای مجوز به ابزارهای منبع باز(open source) صورت گرفته است. شرکت هایی که در استفاده از ابزارهای منبع باز مسلط هستند در بازارهای نوظهور پیشرفت خواهند کرد. با این حال، قبل از انجام هر گونه تلاش اتوماسیون، کسب و کارها باید ثابت کنند که ابزار انتخاب شده با موفقیت در محیط مشتری کار می کند. با انجام این کار، آنها اعتماد مشتریان را به راه حل پیشنهادی تضمین می کنند و سرعت اجرا را افزایش می دهند، هزینه را کاهش می دهند، چرخه های رگرسیون سریعتر را فعال می کنند و در نهایت محصولی با کیفیت بالا تولید می کنند. برای تست کاربردی، برخی از محبوب ترین ابزارهای موجود در بازار عبارتند از Selenium, Playwright, Cypress, and Cucumber.  Playwrights  در این صنعت جذابیت قابل توجهی به دست آورده اند.

    • تست یکپارچه سازی مداوم:این آزمایش با یکپارچه‌سازی مکرر کد در یک محیط شبه تولید همزمان  با افزایش‌های کوچک انجام می‌شودتا به شناسایی مشکلات اولیه کمک کند و انتشار با کیفیت بالا و بدون نقص را امکان پذیر کند. از دیگر مزایای تست یکپارچه سازی مداوم می توان به نتایج بهتر پروژه، کاهش خطرات و نرم افزار کاربردیکه به موقع در دسترس است، اشاره کرد. آزمایش یکپارچهسازیمداوم همچنین منجر به افزایش انتشار در بازه‌های زمانی کوتاه‌تر و یکپارچه‌سازی مداوم تنظیم‌شده و تحویل مداوم/استقرار پیوسته (CI/CD) (continuous integration and continuous delivery)می‌شود. این همچنین مبنایی برای DevOps است، که منجر به افزایش تعداد انتشار در بازه‌های زمانی کوتاه‌تر، با تنظیم شبکه CI/CD و توانایی انجام فوری رفع اشکالات می‌شود. آزمایش یکپارچهسازیمداوم همچنین آزمایش بتا و آزمایش کاربر را امکان پذیر می کند.

    • تست امنیتی : با وجود کار از راه دور و ترکیبی، تست امنیتی به یک نگرانی اصلی برای همه سازمان ها تبدیل شده است. علاوه بر این، ظهور آزمایش مبتنی بر ابر، نگرانی‌های امنیتی را افزایش داده است. تست امنیت یک مهارت تخصصی است و داشتن کارمندان و شرکای متخصص برای ایجاد یک سازمان آزمایشی جامع ضروری است. الزامات امنیتی معمولی شامل محرمانه بودن، یکپارچگی، احراز هویت، در دسترس بودن، مجوز و عدم انکار است. از آنجایی که تست امنیتی یک مهارت تخصصی است، نقش مهمی در گفتگوهای ما با مشتریان در مورد کیفیت محصول و فرآیند ایفا می کند.

    • جداسازی تضمین کیفیت(QA) و توسعه : ایجاد دیدگاهی مستقل درباره ی کیفیت ، از منظر انطباق بسیار مهم است. خوب است که تیم های توسعه و تضمین کیفیت را از هم جدا کنید تا اطمینان حاصل شود که کیفیت درونی سازی شده است و هیچ سوگیری در نتایج وجود ندارد. با این حال، روند دیگری در حال ظهور است – روندی که در آن تیم‌های تضمین کیفیت و توسعه از طریق DevOps ادغام می‌شوند. ممکن است در نهایت به مرحله ای برسیم که در آن هر دو عملکرد زیر یک چتر قرار گیرند.

    • تشخیص زودهنگام نقص : در حال حاضر، سازمان‌های فناوری اطلاعات نسبت به قبل، بخش بیشتری از بودجه خود را صرف تضمین کیفیت می‌کنند. برای اطمینان از عملی بودن افزایش بودجه، برای کسب و کارها ضروری است که تیم  تضمین کیفیت را در آغاز چرخه عمر توسعه نرم افزار درگیر کنند. هنگامی که عیوب زود تشخیص داده شوند، کسب و کارها در هزینه های مربوط به رفع آنها و هزینه های کلی مرتبط با کیفیت صرفه جویی می کنند. معیار”انتقال به سمت چپ” (Shifting Left) ، اندازه گیری اثربخشی یک تغییر و تعیین اینکه آیا انتظارات کاربر نهایی را برآورده می کند یا خیر، میباشد.”انتقال به سمت چپ” به معنای انجام تست‌ها، اعتبارسنجی‌ها و ارزیابی‌های کیفیت نرم‌افزار در مراحل زودتر توسعه (مانند توسعه کد یا تست واحد) است. این کارها به تشخیص زودتر مشکلات و بهبود کیفیت نرم‌افزار کمک می‌کنند.یکی دیگر از روش‌های مفید این است که تضمین کیفیت  موارد تست واحد را برای تیم‌های توسعه بنویسد  تا از طریق توسعه تست محور   (test-driven development (TDD)) آزمایش شود.

    • مهندسین توسعه نرم افزار در آزمون Software Development Engineers in Test (SDETs) :  به عنوان ترکیبی از تست عملکردی و تست اتوماسیون،  SDETها آزمایش کننده هایی هستند که قابلیت کدگذاری را برای کمک به سازمان ها برای تولید محصولات برنده ی آینده دارند. SDETها همچنین به تیم های  تضمین  کیفیت کمک می کنند تا نقص ها را زودتر شناسایی کنند و تست جعبه سفید را که همیشه توسط تیم های  تضمین کیفیت انجام نمی شود ، بهبود بخشند. SDET همچنین کیفیت را افزایش می دهد و در عین حال امکان صرفه جویی در هزینه را از طریق راه حل های اتوماسیون فراهم می کند.

    • محیط های تست: تیم های  تضمین کیفیت باید مهارت هایی را توسعه دهند که آنها را قادر سازد دامنه ها را به طور مستقل مدیریت کنند. از این رو، محیط های آزمایشی باید از تیم های  تضمین کیفیت پشتیبانی کنند، زیرا آنها مستقل از تیم های توسعه آزمایش می کنند. سازمان‌ها استراتژی‌های محیط آزمایش بیشتری را اتخاذ می‌کنند، زیرا در دسترس نبودن یا ناسازگاری محیط آزمایش، پروژه آزمایش را متوقف می‌کند. اطمینان از در دسترس بودن محیط مناسب و تهیه یادداشت های انتشار مناسب برای هر استقرارمهم است. این اقدامات به برقراری ارتباط   تغییرات موثر و گسترش انتظارات کمک می کند. نتایج تست واحد و گزارش عیوب نیز برای موفقیت تیم آزمایش بسیار مهم است.

 موفقیت در آینده

مدیران ارشد اطلاعات به طور فزاینده ای احساس می کنند که  تضمین کیفیت  بسیار کارآمد است. از این رو، سرمایه گذاری در تضمین کیفیت برای افزایش درآمد و رضایت مشتری حیاتی است.  سازمان های  تضمین کیفیت باید برای سال ۲۰۲۴ باید بر روی روندهای ذکر شده در بالا تمرکز کنند.

 

 

مطالب مرتبط

ابزارهای تست نفوذ

ابزارهای تست نفوذ

با توجه به افزایش تهدیدات سایبری، شرکت‌ها به دنبال روش‌های جدیدی برای محافظت از برنامه‌های وب خود هستند. یکی از بهترین روش‌ها، تست نفوذ است که برای هر استراتژی محافظتی بسیار ضروری شده است. تست نفوذ(penetration testing)، همچنین pen test و یا pen testing نامیده می شود و به طور پیوسته محبوبیت پیدا می کند.